Daar zakt je broek van af.

Er zijn genoeg tijden in mijn leven geweest dat ik een enorme vernietigende kracht in mij gewaar werd. Een kracht in de vorm van een onuitputtelijke boosheid, een onstuitbare woede en een diepe frustratie. Boosheid naar de wereld, boosheid naar alle mensen die mij niet begrepen en boosheid naar hen die me afwezen als ik in al mijn kwetsbaarheid probeerde uit te leggen wat ik voelde.

Vandaag is zo’n dag; vandaag ben ik ziedend heet van boosheid. Boos omdat ik tracht uit te zoeken hoe ik in vredesnaam overeind blijf in deze werkelijkheid die ik voor mezelf heb gecreëerd. Als perfectioniste is het verdomd lastig om jezelf credits te geven. Mijn

allereerste mechanisme in tijden der donkere wolken, is zelfafwijzing. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat dit mijn leven is geworden? Dankzij de recente bevestiging dat ik ergens in mijn zielenbestaan seksueel misbruikt ben, begrijp ik tot in het diepste van mijn vrouw-zijn waarom mijn leven zo’n intense zoektocht was. Waarom mijn benen begonnen te trillen bij een van de eerste keren dat ik intiem was met een man, waarom ik kon koken van woede als ik een man vol lust naar een vrouw zag kijken, waarom ik alleen maar wilde huilen bij het aanschouwen van seksueel misbruik op televisieseries als ‘Law and Order Special Victims Unit’ en waarom ik nooit iemand echt dichtbij liet komen.

Natuurlijk zal niet alles te wijden zijn aan deze ene gebeurtenis maar godverdomme wat heeft het een impact op me gehad. Het verankerde zich in mijn lichaam als een soort parasiet en creëerde emotionele beveiliging in de vorm van gewichtstoename; een fysieke muur waarachter ik veilig was en waarbij het enige fysieke contact dat tussen mij en mijn voedsel was. De verdovende kracht die me zoveel geborgenheid bracht. Zij was de enige die mij vanbinnen streelde en letterlijk toegang kreeg tot mijn innerlijke wereld.

Het verdoofde me, bracht me in suikercoma’s en het trauma creëerde structuren waarin controle een grote rol speelde. Controle in de vorm van dieetprogramma’s en een alterego dat zichzelf regelmatig aandiende als ik in mijn ogen gefaald had. Haar noemde ik ‘de strenge lerares’, zij die menigeen commandant in het leger nog wat had kunnen leren.

En hoe liefdevol, zachtaardig, grappig, dapper, krachtig en warm ik ook was; in mij leefde ook dat afgesloten hart. Dit gesloten hart dat ik met heel mijn ziel en zaligheid begeleide naar de wereld van het open hart, zorgde er desondanks voor dat mijn allergrootste liefde mij niet aandurfde.

De reden dat ik vandaag boos ben en een soort Kali-kracht in me voel opkomen is omdat deze gebeurtenis zich wederom voordoet tussen mij en mijn e. Alle strijd die we samen hebben geleverd, mijn diepe dalen, al mijn omwegen en de gekke fratsen die mijn trauma en ik in zijn bijzijn toonden, zou ik deze lieve man helemaal niets kwalijk moeten kunnen nemen. Althans, natuurlijk kan ik er wel een paar verzinnen maar dat zal niet opwegen tegen al zijn liefde, wijsheid, giften en engelengeduld.

Maar buiten deze logica ben ik pissig op hem. Want wat me destijds zo ontzettend pijn deed in de breuk met een andere geliefde is dat hij opgaf. Hij zag mijn grootsheid maar aanschouwde mijn kleinheid. Het vertrouwen in mij was allang vervlogen. Mijn liefde voor hem en zijn “fratsen” was onvoorwaardelijk.

Ik streed me suf. Door alle twijfels en alle pijn bleef ik fucking zeven jaar lang hoop houden. Want mijn connectie met hem oversteeg dat allemaal. En daarom kreeg hij onvoorwaardelijke liefde om in te helen. Een soort drie musketierverhaal; “Een voor allen, allen voor een!” En daar zit mijn pijn. Want mijn ego kreeg alle ruimte om te helen in het bijzijn van mijn laatste ex. Met een

diep verkregen respect, oneindig veel erkenning voor zijn wijsheid en geduld en een nieuw weten dat ik er nu voor hem zal zijn, koos ik uiteindelijk met heel mijn hart voor hem en al zijn “tekortkomingen”.

En juist nu ik tot de kern ben gekomen van die eeuwenlange zoektocht en ik zoveel leer over traumaheling, de werking van ons fysieke lichaam, de ongelooflijke wijsheid van lichaamstaal en lichaamssignalen en de bijna bipolaire persoonlijkheden die kunnen ontstaan als het trauma je recht in je ogen aankijkt; juist nu verlaat hij mij.

Ik kijk mijn seksueel misbruik met de grootste angst die ik ooit heb gevoeld zo ongeveer bijna recht in haar ogen aan. Ayahuasca bracht me er rechtstreeks heen en liet me er achter. Zwemmend in de ondraaglijke pijn, de ondraaglijke leegte en de extreme ranzigheid die in mijn systeem is blijven plakken tot ik klaar was voor de overgave. Een deel is geheeld en naar het licht gebracht maar ik ben er nog niet.

En hoe dapper ik mezelf ook acht, voor dit stuk had ik zoveel meer nodig dan mezelf alleen. En dat zegt heel veel voor iemand die vele uithoeken van haar wereld ziel al heeft onderzocht. Maar hij is doodop van mijn zoektocht, vertrouwt me niet meer en neemt enkel nog de zoekende ‘Ik’ waar. Hij kan me niet meer horen als ik mijn ervaringen met hem deel. Hij kan letterlijk niet meer luisteren en is klaar met mij. Hij verlaat mij.

Zonder dat hij het weet gaat hij nu ook extreem mijn grens over. Een partner aan mijn zijde die niet met me mee kan kijken, niet met me mee kan groeien en mij waarneemt in mijn kwetsbare kleinheid, zal nooit in grootsheid naast me kunnen staan.

Een partner aan wie ik met man en macht moet uitleggen hoe traumaverwerking werkt, zal altijd eerst zelf de weg naar binnen moeten maken voordat daadwerkelijk begrip kan ontstaan. En dat gebrek aan emotionele draagkracht, het gebrek aan emotionele steun mis ik al mijn hele leven in de wereld waarin ik ben opgegroeid. Zonder oordeel overigens want elke ziel loopt zijn / haar pad op zijn / haar eigen tempo.

Toch ligt hierin nu mijn grens. Zijn gebrek aan liefdevolle woorden in dit extreem pijnlijke stuk, het gebrek aan een liefdevol “schat ik ben trots op je” of “dit zal niet gemakkelijk voor je zijn” en bovenal het gebrek aan compassie zorgt ervoor dat hij nu ook onderdeel wordt van mijn verleden.
Maar fucking hell, ondanks al mijn begrip voor zijn werkelijkheid en mijn respect voor hem, doet ook dit weer pijn en brengt het een hoop shit omhoog.

Een gevoel van onmacht, het gevoel naar hem te willen schreeuwen omdat hij niet ziet wat ik zie, het willen uiten van mijn boosheid omdat hij niet dapper genoeg is om zijn beerput aan pijn te openen maar ik het allemaal zie en voel en het fucking zware gevoel opnieuw verlaten te worden omdat ik blijkbaar te moeilijk ben. “Jessica het probleemgeval; zij die eeuwig zoekt en nooit haar geluk zal vinden”.

Het zijn allemaal onjuiste overtuigingen in de vorm van ‘stemmetjes in mijn hoofd’ die zijn ontstaan doordat ik in essentie nooit begrepen werd, de schuld bij mezelf ben gaan zoeken en ben gaan geloven dat ik mezelf moest bewijzen aan hen die mij afwezen; als spiegel fungerend voor hun pijn die zij op hun beurt op mij projecteerden. Overtuigingen die zich net als parasieten in mijn koppie nestellen en me willen overtuigen dat ik inderdaad altijd een zoekende ziel zal blijven.

En naast mijn boosheid naar hem ben ik dan ook zo boos op het leven. Want ik weet dondersgoed wat er voor me klaarstaat, wat mijn missie hier is en dat het hoogstwaarschijnlijk zo ontzettend prachtig is. Maar kleine Jessica twijfelt zo ontzettend aan haarzelf dat ze bijna verdrinkt in al haar verdriet, haar eenzaamheid en de uitweg van het doolhof niet kan vinden.

Voor haar geen “een voor allen, allen voor een”. Voor haar “een voor een en even alleen”. Thank god voor de wijsheid die me begeleidt en me steeds opnieuw beschermt en me uit de fucking enge en diepe putten trekt.

Thank god ook voor de boosheid want vandaag is het de boosheid die besluit dat het klaar moet zijn met deze ellendige depressieve gevoelens, kotsbuien en huilmomenten.

Ik weet overigens niet of ik op deze kracht kan bouwen want er leeft in deze stormachtige dagen vol emoties, ontzettend veel verwarring en twijfel. Deze boosheid die mij gevoelsmatig bij de hoorns pakt en alles van de to-do-lijst laat inhalen wat is blijven liggen, lijkt verdomd veel op de “strenge lerares”. Ik voel hoe ik opleef als ik de taken van mijn to do lijst volbreng, afstreep en bijwerk. Ik voel hoe het me grip geeft op mijn leven en het me weer even het gevoel geeft dat ik niet volledig mislukt

ben als vrijgezelle vrouw van vierendertig jaar zonder partner en kinderen. Toch geeft deze boosheid me mijn controle terug. Heel even pik ik zelfs een glimps op van de Jessica die ik was; de dromer vol wereldse plannen, grootsheid en eigenwijsheid. Zij voelt goed en deze korte flashback herinnert me eraan dat dit alles nog steeds mogelijk is. Ze zegt me dat ik nog een heel leven voor me heb en laat me inzien dat het nu vooral gaat om het “ownen van mijn shit”. Want ondanks alle ellendigheid die ik als sterrenbeeld Kreeft lekker diep voel, leer ik mezelf nu opnieuw dragen. Ik leid mezelf opnieuw op.

Vandaag ben ik als een soort moeder die haar kind liefdevol omarmt en haar tranen afdroogt, en haar tevens leert dat het ook belangrijk is om weer op te staan. Ik leer mezelf vandaag dat die boosheid helemaal zo slecht niet is en me de (ogenschijnlijke) gezonde kracht geeft om het leven bij de ballen te pakken of bij de hoorns of zoiets. Jezelf herpakken in de vorm van controle levert me dus ook iets op.

Dankjewel “strenge lerares in een nieuw jasje” genaamd “I AM IT ALL”.

Liefs Jess