What the fuck.

We zijn…ik ben…jij bent…waar ben jij?

Waarom is liefde zo fucking gecompliceerd voor mij? Van binnen ben ik gebroken. Compleet de weg kwijt…Leeg…verrot…gescheurd…verdronken in diep verdriet…achterblijvend in niets dan niets. Leegte…een donker gat…geen uitweg naar boven. Geen licht aan het einde van de tunnel. Enkel de tunnel…doorgaan in de tunnelvisie van mijn leven…leuk en toch ook niet wat ik wil…De liefde? Een groot vraagteken? Mijn intuitie is als een goede vriend die me verraden heeft. Bedrogen achterlatend met een mond die is opengevallen en niet meer is dichtgeslagen.

Mannen die me “willen” en “ik” die me gretig geef, hopend op liefde maar alles dat ik krijg is lust en een onvermogen om te verbinden. De man wil niet verbinden met mij. Het doet pijn. Wat is er mis met mij? Vierendertig jaar oud, smachtend naar het geluk in mijn leven dat ik anderen om mij heen zie verkrijgen. Waarom lukt het mij niet? Waarom lijkt er geen einde te komen aan de put vol verderf, pijn en verdriet?

De leegte die zich nu uit gaat schuil achter de glimlach van een mooie vrouw, vrolijk, goedlachs en sociaal. Voor het eerst weer een avond alleen met dit als resultaat; een diep onvermogen en angst voor de winter die komen gaat. Bang voor het donker dat het licht steeds meer zal verdrijven.

Deze vrouw die ik ben had zoveel plannen met haar leven en heeft werkelijk waar geen idee waar ze mee bezig is; de schijn ophoudend terwijl alles in haar een labiliteit toont die ik mijn hele leven lang nog niet gezien of ontmoet heb.

Weer een man ontmoet die me niet met respect behandeld. Deze man besloot “als grapje”een gebruikt condoom in mijn jasje achter te laten. Zonder knoop ook nog! Wat een respect, wat een liefde. Hoe is het mogelijk dat dit is wat ik in mijn leven aan blijf trekken?

Waar is die powervrouw die ik ooit voelde te zijn? Een helingsproces…een oneindig lijkend spel. What the fuck!