Lijding.
Dit weekend kom ik heerlijk bij in een huisje van een vriendin. Ik zit midden in de polder en ben omringd met akkers die zich eindeloos uitstrekken, vogels die fluiten en eenden die me wakker kwaken. Het huisje bevindt zich tussen Utrecht en Amsterdam en, hoe onlogisch ook, besluit ik om naar de Rookie (salsa) party in Goirle te gaan. Daar bij Tilburg ja. Het is een beetje omslachtig maar de adrenaline stuurt me linea recta richting Goirle.
Plannen voor uitjes met vriendinnen, daar heb ik geen problemen mee maar plannen voor een feestje, laat me dat op de dag zelf maar beslissen. Ik ontdek steeds opnieuw hoe onnatuurlijk ik plannen vind. Ik luister tegenwoordig naar mijn lijf en emoties en als zij in overeenstemming zijn met elkaar, dan ben ik met alle plezier bij dat feestje. Zijn zij dat niet, dan heb je niets aan me, trust me.
De Rookies zijn volop aanwezig. Zij dragen wit en omdat ik inmiddels tot de gevorderden behoor, draag ik zwart. Tot 00.30 uur mag zwart enkel met wit dansen en ontvangt de dame na elke dans een rode roos. De Rookies zijn vanavond een beetje verlegen want er blijkt maar één Rookie van mijn overleden opa’s leeftijd, die me ten dans vraagt. Wat dapper dat de man op zijn leeftijd is begonnen met salsa en in zijn eentje naar een feestje komt waar leeftijdsgenoten van zijn kleinkinderen rondlopen.
Samen met medesalsapartyanimal Christel lopen we vervolgens naar de andere kant van de zaal om eens wat wit geklede mannen ten dans te vragen.
Het mij als zwartgeklede dame ‘ten dans vragen’ blijkt voor de ‘witgeklede man’ nogal spannend en dus stap ik in de leidende rol. Even in de “man’s schoenen staan” creëert een groot besef van respect en ‘letterlijk je beste beentje voorzetten’ (om een partnerdans te laten slagen) blijkt een nieuw gezegde in wording.
Salsadansen is leuk maar tegelijkertijd ook een enorme spiegel. Althans, voor mij. Het loslaten van de controle blijkt een dingetje. Hoe sneller de dans, hoe meer ik word meegenomen in ‘the flow’ en hoe minder ik nadenk. Deze liedjes zijn echter in de minderheid en dus dans ik, maar weigert mijn lijf zo nu en dan om de controle los te laten. Ik stuntel, ik excuseer mezelf en de stemmetjes in mijn hoofd beginnen de strijd met de controle aan te gaan. De vloer is spekglad en zorgt ervoor dat de controlefreakin haar rol vasthoudt.
“Jezus Jess: focus en relax, laat het los!”. De stemmetjes zijn streng maar rechtvaardig en hun vriendelijkheid geeft me de geruststelling dat ik niet aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis lijd. Wanneer ik denk dat ik de controlefreakin heb losgelaten en de dans met de salsaleraar aanga, zegt hij “je probeert te leiden” en kijkt me aan met een blik die zegt dat ik dat vooral aan de man over mag laten.
Damn, wanneer ga ik het eens leren om gewoon los te laten? De rest van de avond ga ik de uitdaging met de controlfreakin aan en probeer ik haar door middel van focus te tackelen. Hoe bedreigender de man voor me is (lees vergevorderd of aantrekkelijk), hoe meer controlefreakin zich laat zien.
Vroeger was ik zo goed als bang voor mannen die dichtbij kwamen. Denk je dat stukje te hebben opgelost, dient het zich vervolgens weer aan. Misschien zijn dit soort zaken als een bamboeplant. Het laten verwijderen ervan is alleen mogelijk door de volledige stronk te verwijderen en geen enkele uitloper te laten zitten. Een ander optie is te wachten tot de bamboe in bloei komt want dan sterft de plant af en komt niet meer opnieuw op. Omdat de meeste soorten maar zeer zelden bloeien - in sommige gevallen maar eens in de 100 a 150 jaar -, is hierop wachten geen optie. Ik kan de controlefreakin dus accepteren en laten zitten tot ik sterf of haar resterende uitlopers nog even verwijderen. Ik ga voor het laatste.
Aan het eind van de avond ontvang ik een roos van een Rookie. “Dankjewel dat je me ten dans hebt gevraagd. Hierdoor was de drempel om andere dames ten dans te vragen weg”. Ik ben geraakt.
Vanavond zette controlefreakin leiden om tot een proces van lijden, maar wanneer ik de roos in ontvangt neem realiseer ik mij dat het nemen van de leiding in sommige gevallen zeker een roos verdient.
Liefs Jess
