Geboren uit verlies

Het idee eens de wereld over te reizen om op zoek te gaan naar de essentie van wie we als vrouw zijn, leeft al jaren in mij. Maar net als een zaadje eerst onder de grond haar proces tot bloem begint, moest ook ik vertoeven in het donker.
In het donker vertrouwen op het feit dat je op een dag het licht ziet.
Het is eigenlijk zo klaar als een klontje hoe ons hele menselijke systeem een weerspiegeling is van de elementen. Een weerspiegeling van de aarde.

De storm die op aarde raast, raast ook in ons. De tranen die we huilen bij verdriet representeren de wolken die hun lading loslaten. Bij een groot verlies beeft ons hele systeem als een aardbeving die de aarde doet schudden. En de allesvernietigende kracht van de orkaan is als de razernij die we laten razen als we het echt niet meer kunnen verdragen.
Tranen van blijdschap zijn als de regenboog die verschijnt wanneer het regent, terwijl de zon schijnt.
“And when we laugh… When we laugh, we light up the world”. En zonder dat we het doorhebben, schijnen we dan ons licht. Als een soort figuurlijke zonneschijn op een regenachtige dag voor een mens die dan wellicht net even in het donker verblijft.

If only we knew what we once knew…

Terug naar die kern. Dat is de intentie. Mijn plan deze reis te gaan maken “op zoek naar the Divine Feminine” was heel lang als het uitspreken van een droom zonder daadwerkelijk te beseffen dat het in de boeken geschreven staat.

De laatste maanden was ik zzp’-er en gaf ik yogalessen en massages. Ik had het eindelijk voor elkaar; ik was voor mezelf begonnen en deed werk wat ik fantastisch vind. Na een jarenlange zoektocht naar passend werk, omdat je jezelf niet altijd overeind kunt houden maar gelooft dat je superwoman bent (en je dus ook regelmatig crasht), voelde het voor het eerst in mijn leven dat ik niet naar mijn werk ging. Intuitief werken vanuit ‘zijn’, in verbinding met mensen; “it fit me like a glove”.

Toch besloot ik te stoppen. Het onverwachte verlies van mijn broer Geert-Jan veranderde zaken. Je huilt verdriet uit een onuitputtelijke put. En wanneer je die put opent is het alsof je erin valt en verdrinkt. Je bent doodmoe. De wereld kan je even gestolen worden. Ik kan me nog herinneren dat ik aan het wandelen was en voelde dat ik wilde zingen en huilen. Waar ik normaliter eerst kijk of er niemand om me heen is voordat ik een verbale expressie ter gehore breng, kon het me nu geen reet schelen. Een van die momenten dat je je beseft dat we ons druk maken om van alles, tot de kern van je bestaan geraakt word. Een moment waarin je even echt rauw bent.
De tekst ‘Crying your heart out’ omschrijft het een beetje. Het voelde voor mij echter meer alsof je hart eruit gerukt was.
Uiteindelijk leer je weer zwemmen. Eerst watertrappelen, dan krijg je bandjes om. En dan zwem je.
Ik zwem inmiddels weer. En er komt vast een moment dat ik me al drijvend volledig door het water laat dragen.

Door hem neemt het leven me nu mee naar andere plekken. Omdat het nu in deze fysieke wereld voor het eerst een haalbaar doel is.

Bovendien hoor ik hem zeggen; “Geniet er nou maar van zusje, je leeft maar 1 keer”.

Bovendien hoor ik hem zeggen: “geniet er nou maar van zusje, je leeft maar 1 keer”.

Voor hem, herinner ik mezelf er bewust aan dat het leven te kort is om bij de pakken neer te gaan zitten. Want op een gegeven moment gaat het leven weer door en neemt het haar oude vorm aan. Ondanks dat alles anders is.

Deze reis is als een stuwing waarin ik maar een kant op kan. Een missie die -net als het zaadje dat ontkiemt is en naar het licht reikt -haar op een dag bloem maakt. En ik wens dat deze bloem haar zaden verspreid, zodat ieder meisje- en vrouw mag ontdekken wie ze in essentie is.
En zij vooral tot in het diepste van haar kern beseft dat de oppervlakkige wereld om ons heen niet de wereld is waar die essentie ligt. Want die wereld zal je nooit brengen wat je in dat diepe donkere stukje van jezelf verlangt; zonneschijn.

Liefs Jess