Allesvernietigende storm?

Allesvernietigende storm?

Een thema dat in mijn leven hét topic van de maand is momenteel, is woede. Een allesomvattende, oude, diepe en ogenschijnlijk verscheurende pijn in de vorm van woede. Voor het eerst in mijn leven durf ik dit hardop uit te spreken. Voor het eerst in mijn leven ben ik er niet meer bang voor en is de schaamte weg. Want nu weet ik ‘al lijkt het me soms over te nemen, ik ben het niet. Ik ben enkel het licht die het aankijkt.’

Recent kwam “emotie-eten” bij vrouwen ter sprake. Een fenomeen dat in heel veel vrouwen leeft of geleefd heeft. De man in het gezelschap vulde aan dat dit echt niet alleen bij vrouwen voorkomt en mannen hier net zo goed last van hebben. Dit gesprek van toen nodigt me vandaag uit om elke vorm van schaamte die we over onszelf hebben en elke vorm van oordeel ‘out in the open’ bespreekbaar te maken. Want man en vrouw, wat is dit nodig!

www.thenativefeminine.nl/blogs


Ik ben mijn hele leven lang bang geweest voor de onderdrukte pijn en woede die ik in mij voelde. In mijn jeugd heb ik meerdere malen met deuren gesmeten en mijn boosheid laten razen. Woest en intens verdrietig was ik. Ook omdat mijn woede gezien werd als iets dat er niet mocht zijn. Ik moest dan “normaal en rustig doen” terwijl ik via deze woede smeekte om gezien, gehoord en getroost te worden.

Voor het eerst in mijn leven ben ik er niet meer bang voor want ik weet ‘ik ben enkel het licht dat het aankijkt’.

Later in mijn leven ben ik tijdens opleidingen meerdere malen uitgenodigd om deze woede ruimte te geven. Maar ik was te bang, vervuld met angst voor afwijzing op elke vorm van oncontroleerbare expressie en te veel verbonden met de rol die ik als vrouw achtte te zijn; liefdevol, verzorgend en zacht. Tevens was ik bang dat het me zou verslinden en een monster in me zou wakker maken die ik niet onder controle zou hebben. Bovendien geloofde ik niet dat er iemand was die deze woede oordeel loos kon dragen en door de lagen van boosheid kon zien dat er onder deze laag, een klein meisje verdrietig lag te huilen. En dus onderdrukte ik….jarenlang. Ik at mijn verdriet weg, creëerde een muur door fysiek aan te komen, kampte met depressie, creëerde met momenten maskers van blijdschap en was altijd maar begripvol.

Ik droeg JOUW verdriet er ook wel bij wel want ik kon het toch dragen.

Een aantal jaren geleden sprak de onderdrukking tot mij. Ze communiceerde met me door pijn in mijn lichaam te creëren, me keer op keer door mijn enkels te laten gaan tot ik amper nog kon lopen, bezorgde me slapeloze nachten en maakte mijn eenzaamheid zichtbaar. Mijn helingsproces begon.

De vele innerlijke reizen die ik heb mogen maken, brachten mijn trauma’s aan het licht; mijn lichaam werd steeds flexibeler en fysieke klachten verminderden. Voor het eerst kreeg de woede een stem door in de storm alleen in het bos keihard te gaan schreeuwen, de tranen kregen ruimte door de stilte en de pijn werd losgelaten door alleen in mijn kamer wild en volledig vrij te dansen. Mijn innerlijke kracht neemt nu toe, de klank van mijn stem wordt luider en mijn sensualiteit wordt in een ander jasje gegoten. Iets in mij wordt wakker…

En het mooie van dit alles is dat dit ‘iets’ wakker wordt door het allemaal even helemaal zat te zijn en door alles los te laten. Door de kracht van boosheid te voelen en erkenning te geven aan de gebeurtenis die dit deels allemaal creëerde, sta ik op. Ik sta op voor mezelf, mijn stem, mijn visie en mijn waarheid, ongeacht wat de ander hiervan vindt; een gegeven dat jarenlang mijn leven beheerste en waarvan ik weet dat dit in velen van ons leeft. Maar de enige die jou afwijst ben je uiteindelijk zelf.

En dus is deze blog voor eenieder die schaamte kent, boosheid ontmoet en de storm niet durft te laten razen. Ik nodig je uit dit er te laten zijn in de energie van de natuur en absoluut als de storm op aarde raast. Ik nodig je uit te durven ZIJN bij iemand waar jij je veilig voelt en die oordeel loos niet bang is voor jouw wilde versie, jouw boosheid, je schaduw en je kracht. Je bent je boosheid niet. Geloof en neem alsjeblieft van me, aan dat al je angsten, je pijn, je boosheid en je klachten enkel je leraren zijn.

Logo page loading
Geen reactie's

Geef een reactie